Sven is mijn vriendje op school. Als Sven er is ben ik blij, als hij er niet is, vind ik het lang zo leuk niet. Jjaaaa, ik ga een paar keer per week naar de kindervang. Leuk joh! Spelen met mijn vriendjes, en dan het liefst met Sven, mijn boezemvriendje.
Op een keer hadden Sven en ik een lieveheersbeestje (pffff wat een moeilijk woord) gevangen en in een doosje gedaan. Ik wilde hem mee naar huis nemen en Sven vond dat ook goed. Die hadden al huisdieren en wij hebben alleen maar Puma en daar heb je ook niet veel aan. Die slaapt alleen maar en ermee gooien en zo dat mag niet van mijn Memmie. Maar dat lieveheersbeestje dat vond ik zo leuk. Dat leek me een leuk huisdier. En Memmie vond dat vast wel goed.
Maar wat denk je? Memmie vond het zielig!
"Je kan het toch niet zomaar meenemen?" zei ze.
"Maar ik heb hem toch in een doosje gedaan? Dat is dan zijn huisje! Dat is toch niet zielig?" protesteerde ik verontwaardigd en ook Sven knikte heftig. Die was het natuurlijk helemaal met hem eens.
"Kijk eens goed" zei Memmie. Nu, hoe Sven en ik ook keken, we zagen niks bijzonders. We keken Memmie dus verbaasd aan met onze grote, blauwe ogen. Wat bedoelde ze toch?
"Hij is helemaal alleen!" riep Memmie uit, "dat is toch zielig? Je moet hem vrijlaten. Dan kan hij weer naar zijn vriendjes vliegen. Als jij hem meeneemt heeft hij toch geen vriendjes? Dan is hij helemaal alleen bij ons. Dat is toch niet leuk?"
Ik wilde nog zeggen dat ik zijn vriendje wel wilde zijn, maar ja, ik ben natuurlijk geen lieveheersbeestje. Ik keek eens naar Sven en die snapte me, net als altijd, natuurlijk onmiddellijk.
En voorzichtig deed ik het doosje open, gaf het lieveheersbeestje een klein kusje en liet hem vrij.
"Ga maar gauw naar je vriendjes hoor" zei ik nog. Want, geen vriendjes hebben, dat is wel heel erg zielig. Dat vind ik ook niet leuk.
Dus, nu heb ik weer geen huisdier. Alleen Puma. Waar ik niet mee mag gooien van Memmie en Jens. |